By Tania Petta 
Η φράση «βαριέμαι!» είναι ίσως μία από τις πιο συχνές που ακούγονται στα σχολεία. Πολλοί μαθητές — ακόμη και ικανοί, έξυπνοι ή δραστήριοι — δείχνουν αποστροφή για τη σχολική διαδικασία. Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι πραγματική βαρεμάρα ή μήπως κάτι βαθύτερο;
📌 Πίσω από τη «βαρεμάρα» κρύβεται συχνά…
- Έλλειψη νοήματος: Όταν το παιδί δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να μάθει κάτι, αποσυνδέεται. Αν δεν βρίσκει σχέση ανάμεσα στη γνώση και τη ζωή του, παύει να ενδιαφέρεται.
- Μονότονη διδασκαλία: Η επαναληπτική, θεωρητική, χωρίς δημιουργικότητα προσέγγιση, κουράζει. Οι μαθητές συχνά λένε: «Όλο τα ίδια κάνουμε».
- Ανασφάλεια ή φόβος αποτυχίας: Ένα παιδί που δεν νιώθει επαρκές, προτιμά να πει ότι βαριέται, παρά να παραδεχτεί ότι δυσκολεύεται.
- Υπερφόρτωση ή υποδιέγερση: Άλλα παιδιά χρειάζονται πιο γρήγορους ρυθμούς ή διαφορετικά ερεθίσματα. Άλλα είναι ήδη εξουθενωμένα από φροντιστήρια, πίεση και πρόγραμμα χωρίς ανάσες.
💡 Τι μπορούμε να κάνουμε στην πράξη
- Σύνδεση με την καθημερινότητα: Όταν το μάθημα απαντά στο «γιατί το μαθαίνω αυτό», το ενδιαφέρον αυξάνεται. Παράδειγμα: αντί για «μαθαίνουμε εξισώσεις», πες «θα λύσουμε ένα πραγματικό πρόβλημα που έχει να κάνει με χρήματα ή χρόνο».
- Δημιουργικότητα και εναλλαγές: Μικρές αλλαγές στον τρόπο διδασκαλίας (παιχνίδια, ομαδικές εργασίες, τεχνολογία, συζήτηση) κρατούν τους μαθητές σε εγρήγορση.
- Αναγνώριση διαφορετικών ρυθμών μάθησης: Όχι όλοι οι μαθητές δεν βαριούνται για τον ίδιο λόγο. Άλλοι νιώθουν μπροστά, άλλοι πίσω. Χρειάζονται ευκαιρίες για διαφοροποίηση.
- Σχέση και εμπιστοσύνη: Πολλές φορές ένα παιδί παραμένει «συντονισμένο» στο μάθημα γιατί νιώθει ότι ο δάσκαλος το βλέπει, το ακούει, το νοιάζεται.
✅ Η «βαρεμάρα» στο σχολείο δεν είναι τεμπελιά. Είναι σήμα. Αν το ακούσουμε, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τη μάθηση – και τότε συμβαίνουν μικρά θαύματα.