By Tania Petta Οι μαθητές μου χρησιμοποιούν AI. Και λοιπόν;
Ο John McWhorter, καθηγητής γλωσσολογίας στο Columbia, προσφέρει μια αντισυμβατική ματιά στη σχέση των νέων με την ανάγνωση και την τεχνητή νοημοσύνη. Παρατηρώντας τις δικές του κόρες που προτιμούν τις οθόνες από τα βιβλία, αρνείται να υιοθετήσει τη νοσταλγική στάση που επικρατεί στην ακαδημαϊκή κοινότητα.
Η αλλαγή στις αναγνωστικές συνήθειες
Τα στατιστικά είναι εντυπωσιακά: το 1976, το 40% των μαθητών της τρίτης λυκείου είχε διαβάσει τουλάχιστον έξι βιβλία για ψυχαγωγία, ενώ μόλις το 11,5% δεν είχε διαβάσει κανένα. Μέχρι το 2022, αυτά τα ποσοστά είχαν ουσιαστικά αντιστραφεί. Πολλοί εκπαιδευτικοί θρηνούν για αυτή την εξέλιξη, φοβούμενοι ότι η προτίμηση της εικόνας έναντι του γραπτού λόγου θα οδηγήσει σε συλλογική ηλιθιότητα.
Μια διαφορετική οπτική
Ο McWhorter διαφωνεί κάθετα. Υποστηρίζει ότι οι έντυπες εκδόσεις δεν θα εξαφανιστούν—απλά θα μοιραστούν τη σκηνή με άλλα μέσα. Η εποχή μας προσφέρει πρωτοφανή πρόσβαση σε πληροφορίες και στοχαστικό λόγο στο διαδίκτυο. Οι νέοι διαβάζουν λιγότερο, αλλά επιλεκτικότερα, εστιάζοντας σ’ αυτό που πραγματικά τους ενθουσιάζει.
Αμφισβητεί επίσης την ιδέα ότι τα βιβλία είναι εγγενώς ανώτερα επειδή απαιτούν φαντασία. Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι το θέατρο είναι κατώτερο από την ανάγνωση δραματικών έργων, επισημαίνει, ούτε ότι σειρές όπως το Severance θα ήταν καλύτερες ως ραδιοφωνικές εκπομπές.
Ο μύθος του παρελθόντος
Ένα σημαντικό σημείο που θίγει είναι ότι υπερεκτιμούμε πόσο διάβαζαν πραγματικά οι μαθητές στο παρελθόν. Ακόμα και στην προ-TikTok εποχή, οι φοιτητές σπάνια διάβαζαν όλη την ύλη που τους ανατίθετο. Οι καθηγητές συχνά αναθέτουν υπερβολική ύλη που στην πράξη ποτέ δεν συζητείται ολόκληρη. Ο ίδιος έχει προσαρμόσει τη διδασκαλία του, αναθέτοντας πλέον μικρότερα, πιο στοχευμένα κείμενα που οδηγούν σε καλύτερες συζητήσεις.
Η θέση της AI
Αντί να ανησυχεί που οι μαθητές χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη για να διαβάσει και να γράψει για λογαριασμό τους, ο McWhorter το βλέπει ως ευκαιρία. Δεν τον πειράζει που οι κόρες και οι μαθητές του δεν χρειάζεται να ξοδεύουν τόση ενέργεια για να κατακτήσουν αυθαίρετους γραμματικούς κανόνες. Αντίθετα, ελπίζει ότι αφήνοντας την AI να αναλάβει αυτό το κομμάτι, θα έχουν περισσότερο χρόνο για πιο ουσιαστική σκέψη και δημιουργικότητα.
Το μήνυμά του είναι σαφές: η αλλαγή δεν είναι κατά ανάγκη παρακμή. Είναι απλώς εξέλιξη.
Πηγή: www.lifo.gr