By Tania Petta 
Η εκπαιδευτική κοινότητα βρίσκεται μπροστά σε μια βαθιά κρίση. Ο σύγχρονος εκπαιδευτικός καλείται να αναλάβει πολλαπλούς ρόλους — δάσκαλος, διοικητικός, ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός, τεχνικός υποστήριξης — μέσα σε ένα σχολείο που αλλάζει συνεχώς και συχνά χωρίς επαρκή στήριξη. Η εξουθένωση αυξάνεται, ενώ η «σιωπηρή παραίτηση» γίνεται ολοένα πιο συχνή, καθώς οι εκπαιδευτικοί απομακρύνονται από το νόημα της δουλειάς τους.
Τα διεθνή στοιχεία είναι ανησυχητικά: μέχρι το 2030 θα χρειαστούν εκατομμύρια νέοι εκπαιδευτικοί, όχι λόγω αύξησης μαθητών αλλά λόγω μαζικών αποχωρήσεων. Στην Ελλάδα, το πρόβλημα επιτείνεται από τη γήρανση του προσωπικού, τη μειωμένη ελκυστικότητα του επαγγέλματος και τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.
Πέρα από αριθμούς και δείκτες, το πιο κρίσιμο ζήτημα είναι η απώλεια της χαράς της διδασκαλίας. Όταν ο εκπαιδευτικός νιώθει ότι δεν αναγνωρίζεται, ότι δεν έχει χρόνο για τους μαθητές του και ότι λειτουργεί περισσότερο ως εκτελεστής οδηγιών παρά ως παιδαγωγός, τότε το ρήγμα αγγίζει ολόκληρη την κοινωνία. Η προειδοποίηση είναι ήδη ορατή — το ζητούμενο είναι αν θα δράσουμε εγκαίρως.
Πηγή: www.alfavita.gr